X
تبلیغات
کالج کارآفرینی تیوان


استقبالی از یک غزل شیوا


در وبلاگ دوستی . غزلی بسیار شیوا و زیبا . خواندم . و طبق

معمول  . شاعر  ،  استاد محزونی نامقی  . و من شیفته  ی آن

سروده  !! . روزها سپری شد و من دنبال واژه گان  !! . حتی

در جیب هایم !! . آخر می خواستم این چنین بسرایم !! .


استاد . می فرمایند .

در آسمان صاف تغزل ستاره ای

گل واژه های شعر مرا استعاره ای

برتر ز آفتابی و خورشید سر به زیر

آنجا که چشم ذات تو دارد نظاره ای

و نهایت تحت تاثیر این غزل . سروده ذیل خلق شد . هر چند

میان ماه من . تا ماه گردون . تفاوت از زمین تا آسمان است !!

ای آفریده ای که به خلقت فریده ای

زان چشم روشنی دل و نور دیده ای

صد آفرین به روی تو از آفریدگار

کز آفرینش  . آفت هر آفریده ای !!

چون مرغ در هوای تو پر میزند دلم

زاندم که همچو مرغ ز دامم پریده ای

بهزاد کیست تا بکشد نقش روی تو

ای نازنین که نقشه قتلم کشیده ای !!

مدحت بیک غزل نتوان گفت ای غزال

کز لطف طبع . در خور صدها قصیده ای

وصفت به فکر نارس خسرو نمی رسد

کز دلبری به حد نهایت رسیده ای  

............................................................

................................

تاریخ : 30 - بهمن‌ماه - 1395 | نویسنده : خسرو فیضی | | 19 نظر